De doppen van het melkpak


Scheiden van plastic afval. Dat is moeilijk. Zelf in gezinnen als het mijne, die het beste met het milieu voor hebben. De bekende discussie over plantenpotjes, het badeendje, speelgoed.

Er valt wel e.e.a. uit te leggen aan vasthoudende goed geïnformeerde huisgenoten. Vragen als: “Vanuit het grotere geheel is het beste om plastic zo lang mogelijk in de keten te houden. Hoeveel soorten plastic zijn er wel niet? Waarom schrijft de overheid niet een paar monostromen voor? Jij werkt daar toch?” “Afbreekbare plastics. Hoe zit dit nu energetisch. Je gebruikt veel energie om ze te maken en dan laten we ze gewoon vergaan. Raar!” Ketendenken thuis is niet altijd makkelijk. Laat staan overal direct een antwoord op hebben.

Terug naar het aanrecht kom ik in het persoonlijke dilemma van de dop van de melk en vla. In de schuur staat een bak met dopjes. Een bonte verzameling van doppen vlijtig bijeen gespaard voor het goede doel. Wie doet er niet mee met de nationale actie: doppen voor de blindengeleidehond? Ik voel me niet oké als ik een zo makkelijk beroep op mijn geweten laat lopen.

En dan komt er een brief van de gemeente: vanaf 1 januari halen we de zakken met plastic wekelijks bij u op. Iets waar ik persoonlijk heel gelukkig van word, omdat de zakken met de warmte van deze zomer mijn schuur uit dreigden te lopen en er geen centrale inzamelcontainer in het dorp aanwezig is.

Maar nu komt ie; er staat ook: schoon. Graag ontvangen wij uw plastic verpakkingsafval schoon. Laat de doppen op de verpakking. Wat is schoon? Ik snap het wel; halve pakken vla die door het afval heen lopen maken verwerking minder fijn. Gelukkig heb ik kinderen die gek op toetjes zijn en het pak helemaal uitknijpen. Kortom: ik pleit ervoor om te stoppen met het vermanende vingertje dat plastic afval schoon moet zijn. Bij ons zijn de pakken leeg en dat is prima. Zo kan er ook nog iets naar het goede doel.

Ageeth Boos

ageeth-nbr